Main Article Content

Abstract

Plato defined the term dialectics in his own unique way, with the aim of achieving true and comprehensive knowledge. According to him, through rational thinking and accompanied by love, the human soul must be guided towards the understanding of universals, which are the truths of the world. From Hegel’s perspective, dialectics is the reconciliation and synthesis of contradictions and oppositions within the existence of objects, mind, and nature. This study was conducted using a Analytical Review method. The study aims to achieve various objectives, including understanding the meanings of dialectics and its applications in philosophical thought. The goal of this study is to explore how dialectics is applied both as a method and as a philosophy. The findings of this research indicated that in Plato's philosophy, dialectics is considered a methodology, an art of philosophical questioning and answering. The significance of this research lies in its demonstration of the central role of dialectics and the methods and ways to achieve an understanding of the nature and essence of phenomena.

Keywords

Dialectics Dialogue Truth Synthesis Contradiction Reconciliation

Article Details

How to Cite
Fetrat, B. (2025). Reflection on the Concept of Dialectics in the Philosophy of Plato and Hegel. Journal of Social Sciences - Kabul University, 7(4), 213–232. https://doi.org/10.62810/jss.v7i4.179

References

  1. احمدی، ب. ( ۱۳۸۱). هایدگر و پرسش بنیادین. تهران: انتشارات مرکز.
  2. اردبیلی، م. م. (۱۳۹۳).هگل، هایدگر و مسأله زمان. فصلنامه تحقیقات فلسفی، شماره مسلسل ۱۴، تبریز: انتشارات پوهنتون تبریز.
  3. استیس، و.ت. (۱۳۵۷). فلسفه هگل. ترجمه حمید عنایت. تهران: انتشارات سپهر.
  4. اینوود، م. (۱۳۸۷). فرهنگ فلسفی هگل. ترجمه حسن مرتضوی، مشهد: انتشارات نیکا.
  5. باقری، س. (۱۳۸۹). تجلی آزادی در تاریخ (تحلیل دیالکتیکی مفهوم حق). فصلنامه دیدگاه‌های حقوقی، تهران: انتشارات پوهنتون تهران.
  6. بابایی، پ. (۱۳۸۶). مکاتب فلسفی از دورن باستان تا امروز. تهران: انتشارات نگاه.
  7. بیزر، ف. (۱۳۹۱). هگل. ترجمه سید مسعود حسینی، تهران: انتشارات ققنوس.
  8. پایکین، ر و آوروم استرول. (۱۳۷۷). کلیات فلسفه. ترجمه کریم مجتبوى، تهران: انتشارات حکمت.
  9. تامپسون، م. (۱۳۸۹). خود آموز فلسفه. ترجمه بهروز حسنی، تهران: انتشارات فرهنگ نشر نو.
  10. خسروپناه، ع.(۱۳۸۰). تاریخ فلسفۀ غرب. تهران: انتشارات نیلوفر.
  11. راسل، ب. (۱۳۵۱). تاریخ فلسفۀ غرب. ترجمۀ نجف دریابندری، جلد اول، تهران: انتشارات شرکت سهامی کتاب‌های جیبی.
  12. زیبا کلام، ف. (۱۳۷۸). سیر اندیشه فلسفی در غرب. تهران: انتشارات مؤسسه انتشارات و چاپ.
  13. سجویک، پ. (۱۳۸۸). مروری بر فلسفه ‌اروپایی از دکارت تا دریدا. ترجمه محمدرضا آخوندزاده، تهران: انتشارات نی.
  14. شفیع بیگ، ا. (۱۳۹۵). الهام و معرفت در فلسفۀ سقراط و افلاطون. فصلنامه فلسفه، سال ۴۴، شمارۀ دوم، تهران: انتشارات آگه.
  15. فتحی، ح . (۱۳۸۴). افلاطون طلایه دار بحث حسن و قبح عقلی. فصلنامۀ حکمت و فلسفه، شمارۀ۴، سال اول، تبریز: انتشارات پوهنتون تبریز.
  16. فتحی، ح. (۱۳۹۰). دیالکتیک هگل. فصلنامۀ تاریخ فلسفه، شمارۀ اول، سال دوم، تبریز: انتشارات پوهنتون تبریز.
  17. فطرت، ب . (۱۴۰۰).فلسفۀ کلاسیک آلمان. کابل: انتشارات پوهنتون کابل
  18. کاپلستون، ف. (۱۳۸۶). فلسفه در یونان و روم. ترجمه سید جلال الدین مجتبوی، تهران: انتشارات سروش.
  19. گاتلیب، آ. (۱۳۸۴). تاریخ فلسفه غرب از یونان باشتان تا رنسانس. ترجمه لی‌لاسازگار، تهران: انتشارات ققنوس.
  20. لاوین، ت. ز .(۱۳۸۷).از سقراط تا سارتر. ترجمه پرویز بابایی، تهران: انتشارات نگاه.
  21. وال، ژ. (۱۳۸۰). بحث در مابعدالطبیعه. ترجمۀ یحیی مهدوی، تهران: نشرخوارزمی.
  22. مهرریزی، م. (۱۳۹۳). بررسی آپاریا در محاوره های افلاطون. فصلنامۀ فلسفه، سال ۴۲، شمارۀ ۲، تهران: انتشارات پوهنتون تهران.
  23. هاشمی، م. م. (۱۳۸۳). صیرورت در فلسفه ملاصدرا و هگل. تهران: انتشارات کویر.