د مقالې اصلي محتوا

خلاصه

دانش هرمنوتیک درباره‌ی قواعد و مبانی نظری تفسیر، فهم معنای متن و ویژگی‌های ذاتی فهم بحث می‌کند. نظریه‌ی هرمنوتیک شامل سه رویکرد اصلی است: هرمنوتیک روش‌شناختی که معطوف به درک مراد مؤلف در متن است، هرمنوتیک فلسفی که به تبیین هستی‌شناسی فهم و شرایط وجودی حصول آن می‌پردازد، و هرمنوتیک انتقادی که روش‌های انتقادی را در علوم انسانی به کار می‌گیرد. این تحقیق به روش مروری و با استفاده از منابع معتبر انجام شده است. هدف این مطالعه دستیابی به قواعد و روش‌های فهم معنای متن می‌باشد. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که دانش هرمنوتیک فرآیند تفسیر متون را روشمند و قاعده‌مند ساخته است. در نظریه‌های هرمنوتیک، روش‌مندی در تفسیر متن نه‌تنها ابزاری برای فهم و بازسازی مراد مؤلف است، بلکه به خودشناسی و درک معنای باطنی متن نیز می‌انجامد. اهمیت این مقاله در این است که نقش محوری هرمنوتیک و روش‌های دستیابی به فهم معنای متن را نشان می‌دهد و جایگاه آن را در مطالعات تفسیری برجسته می‌سازد.

کلیدي ټکي

هرمنوتیک نقد هرمنوتیک روشی هرمنوتیک انتقادی هرمنوتیک فلسفی

د مقالې جزئیات

څنګه استناد وکړو
فطرت ب. (2024). بررسی نظریه‌های هرمنوتیک(قواعدفهم متن). د کابل پوهنتون د ټولنیزو علومو علمي - څېړنیزه مجله, 7(3), 103–122. https://doi.org/10.62810/jss.v7i3.63
د ارجاع داونلوډ
Endnote/Zotero/Mendeley (RIS)
BibTeX

ماخذونه

  1. آزاد، ع. ر. (۱۴۰۰). فهم فهم. مشهد: انتشارات تگ.
  2. ابوزید، ن. ح. (۱۳۸۰).معنای متن. ترجمه مرتضی کریمی نیا. تهران: انتشارات طرح نو.
  3. احمدی، ب و مهاجر، م. ( ۱۳۸۳). هرمنوتیک مدرن. تهران: انتشارات مرکز.
  4. احمدی، ب. (۱۳۸۴). ساختارو تأویل متن. تهران: انتشارات مرکز.
  5. احمدی، ب. (۱۳۸۲). هایدگر و پرسش بنیادین. تهران: انتشارات مرکز.
  6. بلایشر، ژ. (۱۳۸۰).گزیدۀ هرمنوتیک معاصر. ترجمۀ سعید جهانگیری. تهران: انتشارات پرسش.
  7. پالمر، ر. (۱۳۸۷).علم هرمنوتیک. ترجمۀ محمد سعید حنایی کاشانی تهران: انتشارات هرمس.
  8. پورحسین، ق. (1۱۳۸۴). هرمنوتیک تطبیقی.تهران: انتشارات فرهنگ اسلامی.
  9. تامپسون، م. (۱۳۸۷). خودآموز فلسفه. ترجمه بهروز حسنی. تهران: انتشارات فرهنگ نشر نو.
  10. جمادی، س. (۱۳۸۴). زمینه و زمانۀ پدیدارشناسی. تهران: انتشارات ققنوس.
  11. خاتمی، م. (۱۳۸۴). جهان در اندیشه هایدگر. تهران:انتشارات سپهر.
  12. ریکور، پ. (۱۳۷۸).رسالت هرمنوتیک.ترجمه فرهاد مرادپور. تهران: انتشارات روشنگران.
  13. ریکور، پ. (۱۳۸۶). زندگی در دنیای متن. ترجمۀ بابک احمدی. تهران: انتشارات مرکز.
  14. رهبری، م. (۱۳۸۵). هرمنوتیک و سیاست. تهران: انتشارات کویر.
  15. زالی، م. (۱۳۹۶). گذار از شکاکیت و ضرورت تفسیر متافیزیکی از امر مطلق در فلسفه هگل. فصلنامه علمی –پژوهشی تأملات فلسفی، سال ۱۰، شمارۀ۱۸، تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
  16. سبحانی، ج. (۱۳۸۵). هرمنوتیک. قم: انتشارات مؤسسۀ تعلیماتی امام جعفر صادق.
  17. سلیمی، ح. (۱۳۸۹). هرمنوتیک و شناخت روابط جهانی. تهران: انتشارات رخداد نو.
  18. شبستری، م. م. (۱۳۸۴). هرمنوتیک، کتاب و سنت. تهران: انتشارات طرح نو.
  19. عباس، م. (۱۳۸۱). هرمنوتیک، دانش و رهایی. تهران: انتشارات بقعه.
  20. کالینز، ج. (۱۳۸۴). هایدگر.ترجمۀ صالح نجفی. تهران:انتشارات پردیس.
  21. گری، ج. گ. (۱۳۸۸). هستی وانسان دراندیشۀ هایدگر. ترجمۀ مهدی قنبری. تهران: انتشارات نیلوفر.
  22. واعظی، ا. (۱۳۸۶).درآمدی بر هرمنوتیک. تهران: انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
  23. واعظی، ا. (۱۳۹۰). افق فهم در آینۀ فهم، فصلنامۀ فلسفه،سال ۳۹، شماره۲، تهران: انتشارات نیلوفر.
  24. هایدگر، م. (۱۳۹۲). هستی و زمان. ترجمۀ عبدالکریم رشیدیان. تهران: انتشارات نی.